İnsanlık tarihi boyunca her büyük dönüşüm, bir teknolojik yenilikle başlamıştır.  Ancak her dönemde teknoloji, bir yandan ilerlemenin motoru olurken, diğer yandan yeni bağımlılıklar, eşitsizlikler ve riskler yaratmıştır. Bugün de benzer bir eşikteyiz: Yapay zekâ, genetik mühendisliği, otomasyon, uzay madenciliği ve dijital ağlar dünyayı yeniden şekillendirirken; insanın anlamı, emeğin değeri ve özgürlüğün sınırları yeniden tartışmaya açılıyor.   Bilgi çağının en temel sorunu, “bilgiye sahip olanın” değil, “bilgiyi yönetenin” üstün hale gelmesidir. Günümüz dünyasında bireylerin alışkanlıkları, konumları, duygusal tepkileri hatta sağlık verileri dahi dijital ağlarda toplanmakta, analiz edilmekte ve ticari veya politik amaçlarla kullanılmaktadır.   Bu durum, görünmez bir gözetim toplumu oluşumuna yol açmıştır. Sosyal medya, kullanıcıları yönlendirmekle kalmayıp onları bağımlı hale getirmektedir. Özgür irade ile manipülasyon arasındaki çizgi giderek silikleşmektedir. Mahremiyet, artık pek az kişinin ulaştığı bir lükstür.   Yapay zekâ her alanda yer almaya başladı. Ancak bu devrim, milyonlarca işin ortadan kalkması anlamına da gelebilir. Bir yanda yüksek teknolojiye hâkim, algoritma yazan azınlık; diğer yanda otomasyonun dışına itilmiş, değersizleştirilen geniş kitleler… Yeni bir sınıfsal bölünme doğmaktadır: “Dijital elitler” ve “veri yoksulları.” Bu, yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda kültürel bir kopuştur.   Teknoloji, bilgiye erişimi kolaylaştırmakla birlikte, “gerçek” ile “sanal” arasındaki farkı belirsizleştirmiştir. Sosyal medya platformlarında dolaşan yanlış bilgiler, manipülasyonlar ve yapay görüntüler, toplumların ortak gerçeklik algısını çökertmektedir. Artık “hakikat sonrası çağ” olarak adlandırılan dönemdeyiz. İnsan, bilgiye ulaşmaktan çok, bilgi tarafından kuşatılmakta; neye inanacağını bilememektedir. Bu durum, demokrasinin dayandığı en temel zemin olan bilinçli yurttaşlık fikrini zayıflatmaktadır.   Yapay zekânın karar alma süreçlerine dâhil olması, etik tartışmaları da beraberinde getirdi. Artık mesele, “teknolojiyi kim üretiyor?” değil, “teknoloji kimin değerleriyle şekilleniyor?” sorusuna dönüşmüştür.   Teknolojik ilerleme dünyanın her köşesine eşit dağılmamaktadır. Veri, artık yeni petrol; algoritmalar ise yeni sömürgecilik araçlarıdır. Küresel teknoloji şirketleri, ülkelerin politikalarını, hatta bireylerin davranışlarını yönlendirebilen görünmez imparatorluklar kurmuştur. Dijital bağımsızlık, 21. yüzyılın yeni “ulusal egemenlik” meselesidir.   Yakın gelecekte kuantum bilgisayarlar, biyoteknoloji, beyin-bilgisayar arayüzleri, hatta bilinç transferi tartışmaları gündeme gelecek. Bu gelişmeler insanın doğasını, kimliğini ve toplumsal düzeni kökten değiştirebilir.   En büyük soru şudur: “Teknolojiyi kontrol eden insan mı olacak, yoksa teknoloji insanı mı tanımlayacak?” Eğer etik, hukuk ve demokrasi teknolojik ilerlemenin gerisinde kalırsa, insanlık kendi yarattığı sistemin tutsağına dönüşebilir.