Muhterem okurlarımız, bu yazıyı yazmamı benim gibi ileri yaşta olan bir kardeşim rica etti. Bu değerli kardeşim Belediye ve Halk otobüslerini bindiğinde “Gençlerimiz yer vermiyor, sırıtarak yüzümüze bakıyor, bu duruma çok üzülüyorum” diye serzenişte bulundu. Bizim gençlik yıllarımızda biz yaşlılarımıza yer vermek için kendimizi zorlar ve mutlaka oturmalarını sağlardık. Bugün bu anlayış tamamen yok olmuştur diye sızlandı. Ve benden bu konuyu yazmamı istedi. Aslında geçmişte yaşlılarımıza hürmette kusur etmemek için büyük saygı gösterilerek davranılırdı. Bunun nedeni her evde bir veya 2 yaşlı vardı. Yani yaşlılara saygı ve hürmet evde öğrenilirdi. Bugün ise her evde anne-baba ve 1-2 çocuk. Yani yaşlılara karşı davranış güzelliği sergilenmiyor. Okullarımıza gelince okullarda öğretmene saygı kalmadı. Bizim zamanımızda öğretmenlerin gölgesine bile saygı duyulurdu. Geçmiş yıllar sevgi, saygı ve hürmetin tavan yaptığı yıllardı. Bugün ise televizyon, internet ve sosyal medya yaşlılara saygıyı, hürmeti ortadan kaldırdı. Bu gerçeği kabul etmek mecburiyetindeyiz. Yaşlılara saygı ve hürmet yalnız toplu taşımalarda  değil, ana caddelerin yaya geçitlerinde, kaldırımlarda ihlal edilerek bir bakıma yaşlılar görmezden geliniyor. Oysaki dinimiz Yüce İslam’ı tebliğ eden Hz.Peygamber Efendimiz (S.A.V.), “Yaşlılara hürmet göstermeyenler bizden değildir” buyurmuş. Bu mübarek insanın buyruğunu bilen var mı? Yok. Bilmeyenlerde haliyle uygulamıyorlar.  Yaşlısına saygısı olmayan bu nesil, gelecekte kendilerinin de yaşlanacağını düşünmüyorlar maalesef. Unutmamak gerekir ki, bu ülkenin her yaşlısı bir bilgedir, veya canlı bir tarihtir. Onları sahip çıkmak, korumak, saygı göstermek asli görevimiz olmalıdır. Umarım, bu anlayış eskiden olduğu gibi yeniden yeşerir, benim gibi yaşlı kardeşlerimiz hak ettikleri ve bekledikleri güzellikleri yaşarlar.