BİR GARİP PERİ MASALI: GEÇMİŞTEN GELECEĞE SERAMİKLE YAZILAN HİKÂYE

Sinan Kaplan’ın ilk kişisel sergisi, gündelik hayatın sıradan nesnelerinden yola çıkarak hafızayı, aidiyeti, yalnızlığı ve değişen insan yaşamını sanatın diliyle sorguluyor.

>> REMZİ YILDIRIM     Sanat bazen büyük sözler söylemeden de insanın yüreğine dokunur. Bir ayakkabı, bir düğüm, bir ip ya da kırılmış bir nesne; geçmişin izlerini, aileden taşınan hatıraları ve değişen yaşamların sessiz hikâyesini anlatabilir. Sanatçı Sinan Kaplan’ın Bir Garip Peri Masalı başlıklı ilk kişisel sergisi, tam da bu izlerin peşinden gidiyor.Seramik çalışmalarını merkeze alan sergi, insanın kendisiyle, geçmişiyle ve yaşadığı çevreyle kurduğu ilişkiyi ele alıyor. Kişisel hafızayla toplumsal hafızayı buluşturan eserler; aile, beden, yalnızlık, aidiyet ve değişim gibi kavramları izleyicinin düşünce dünyasına taşıyor. RENKLİ AYAKKABILARIN SESSİZ HİKÂYESİ Sergiye adını veren Bir Garip Peri Masalı yerleştirmesi, Anadolu’nun kırsal yaşamında kadınların gündelik hayatında yer bulan renkli plastik ayakkabılardan ilham alıyor.Sinan Kaplan, ailesinin ve yakın çevresinin küçük bir yerleşim yerinden büyük şehre taşınmasıyla yaşanan değişimleri, özellikle kadınların yeni yaşam biçimine uyum sağlama süreci üzerinden yorumluyor. Bir zamanlar gündelik hayatın doğal parçası olan renkli ayakkabıların zamanla dolaplara kaldırılması, kent yaşamına geçişin ve toplumsal kabullerin güçlü bir simgesine dönüşüyor.Farklı renklerde seramik ayakkabıların dairesel bir düzen içinde yerleştirildiği çalışmanın merkezindeki yeni ve hasarsız ayakkabı ise başka bir hayata geçişin sembolü olarak öne çıkıyor.Ancak sanatçının sorguladığı mesele yalnızca değişmek değil; değişirken insanın kendisinden neleri geride bırakmak zorunda kaldığı. Modern görünmek, kabul görmek ve yeni bir çevreye ait olabilmek uğruna geçmişin hangi parçalarından vazgeçildiği sorusu, eserin merkezinde yer alıyor. İNSANIN İÇ DÜNYASINA SANATSAL YOLCULUK Kaplan’ın Yalnızlık, Tek Bedende Kaç Kişiyiz, Kendi-mize Düğüm, Aralık ve Sessiz Merkez gibi eserleri, insanın kendi iç dünyasında yaşadığı çatışmaları, görünmez sınırları ve ilişkiler arasındaki mesafeleri ele alıyor.Devreden, Kül, Sonrası ve Palyatif Sıkışmışlık adlı çalışmalar ise geçmişten devralınan yükleri, kayıpları ve yeniden var olma çabasını sorguluyor. Sanatçının eserlerinde kırılmakla yeniden kurulmak, kaybetmekle dönüşmek çoğu zaman iç içe geçiyor.Seramik burada yalnızca bir sanat malzemesi değil; insan gibi değişen, dönüşen, kimi zaman kırılan ama yeni biçimler kazanabilen bir anlatım aracı olarak karşımıza çıkıyor. GELENEKSEL EMEKLE MODERN ÜRETİM KARŞI KARŞIYA Serginin İn-organik adlı yerleştirmesi, geleneksel üretim araçlarıyla sentetik ipin birlikteliği üzerinden emek ve üretim kültürüne dikkat çekiyor.Kirmen, iğ ve teşşi gibi geleneksel araçların endüstriyel üretimi çağrıştıran malzemelerle buluşması; el emeğiyle şekillenen üretim biçimleri ile hız ve standartlaşma üzerine kurulu modern üretim arasındaki ilişkiyi sorguluyor.Bu yaklaşım, serginin temel meselelerinden biri olan hafıza ve aidiyet kavramlarını daha geniş bir toplumsal çerçeveye taşıyor. KÜÇÜK NESNELERDE BÜYÜK HİKÂYELER Sinan Kaplan’ın Bir Garip Peri Masalı sergisi, izleyiciye hazır cevaplar sunmak yerine düşünmek ve kendi yaşamıyla bağ kurmak için alan açıyor. Sıradan bir ayakkabının, bir ipin ya da kırılmış bir formun taşıdığı anlam, kişisel bir hikâyeden toplumsal hafızaya uzanıyor.   Serginin asıl gücü de burada ortaya çıkıyor: İnsan değişirken geçmişini bütünüyle geride bırakamıyor. Yeni bir hayata adım atarken eski izlerini de beraberinde taşıyor.Bir Garip Peri Masalı, seramik aracılığıyla insanın değişimle, geçmişle ve aidiyet duygusuyla kurduğu ilişkiyi sorgulayan; gündelik hayatın içindeki görünmez hikâyeleri sanatın diliyle görünür kılan bir sergi olarak öne çıkıyor.Sergi bugün Seyhan Belediyesi Çırçır Fabrikası Kültür Merkezinde sanat severler için sergileniyor.