Kameralar karşısında, mikrofonlar uzatıldığında konuştuğu her kelime haber değerindeydi. Gazeteciler, televizyoncular, sosyal medya anlatıcıları… herkes onun sözlerini takip ediyordu. Başta ilginin kendisinden kaynaklandığını düşündü. Zamanla, bunun Adana Demirspor nedeniyle olduğunu fark etti. Evet, zaman geçti ve artık kimse ondan bahsetmiyor. Fırtınalı ve hastalıklı bir aşk gibiydi; Burak Kut’un şarkısındaki gibi saygısızca sona erdi. Kulübün resmi internet sitesinde adı bir kez geçiyor; fotoğrafı var ama sayfa ile uyumlu değil. Geldi geçti diyelim; ama bıraktığı hasar büyük, hem maddi hem manevi. Sorunlar o kadar büyük ki, kulübün resmi internet sayfası çoğunlukla güncel değil. Başkanlar sekmesi güncel, ama kendisine yer verilmemiş. Adının sayfada olmaması, yönetimin kulübü köklerine bağlama çabası olarak yorumlanabilir. Bu tavır bana, “Adana Demirspor kişilerin değil, halkın takımıdır” sözünü hatırlatıyor. Bu yazıyı yazarken aklıma Terminatör 2: Kıyamet Günü filmi geldi. Son sahnede Arnold Schwarzenegger’in canlandırdığı T‑800, Skynet’in dev makinesiyle yok etme mücadelesine giriyor. T‑800 paramparça oluyor; ama son anda küçük bir kıvılcım çakıyor. İzleyenlere adeta “Ben ölmedim, geri geleceğim!” mesajı veriyor… Çünkü insanlığın umudu, John Connor’u korumak zorunda. Söndüğünü düşündüğümüz şimşek, yeni yönetimle cılız da olsa tekrar çakmaya başladı. Sosyal medyada 5 Ocak Stadyumu’ndaki maç görüntüleri umut verdi. Üstelik Pote’nin golleri, Adana Demirspor’un kurtuluşunun paradan değil, köklerine dönmekle başladığını gösterdi. Köklerine dönerse, para da gelecektir; bu yönde adım atan bir yönetim iş başında. Şimşeğin parlaması ve tekrar çakması kolay olmayacak. Yaşanan travmayı atlatmak zaman alacak; ama küçük adımlarla ve doğru kararlarla mavi-lacivert günlere dönüleceğine inanıyorum. John Connor, makinelere karşı insanlığın umuduysa, Adana Demirspor’da, kendini beğenmiş ve her şeyi parayla halledebileceğini düşünenlere karşı halkın umudu olmaya devam edecek.