İnsanlık tarihi boyunca gerçeklik üzerine çok şey söylendi. Kimi zaman bilimle, kimi zaman inançla, kimi zaman ise ideolojiyle tanımlandı. Fakat günümüzde,  ne deneyime ne de akla dayanıyor. Artık gerçeklik; görüntülerle, söz oyunlarıyla, tekrarlarla ve gündelik yönlendirmelerle inşa ediliyor. Gerçeğin yerini gerçek gibi görünenin aldığı bu düzende toplumlar sadece yönetilmiyor, aynı zamanda neyin doğru, neyin önemli, neyin güzel ya da tehlikeli olduğuna dair inançları da şekillendiriliyor.   Bilgi çağının kazanımlarıyla donanmış olsak da, bu çağ aynı zamanda bir Algı Çağı’na dönüşmüştür. İnsanların ve toplumların olaylara, kişilere, kurumlara ve hatta kendilerine dair düşünce ve tutumları; büyük ölçüde maruz kaldıkları algılar üzerinden şekillenmektedir.   Algı oluşturmak, bir iletişim stratejisi olmaktan çok bir güç aracına dönmüştür.  Popülist ve otokratik rejimler için algı yönetimi, iktidarın devamlılığı açısından vazgeçilmez bir araçtır.  Algının toplumsal yaşamdaki etkisi, sadece iktidar sahipleriyle sınırlı değildir. Günümüzde bireyler de sosyal medya aracılığıyla kendi algılarını yaratma ve yayma gücüne sahiptir. Ancak bu çoğulcu ortam, aynı zamanda bilgi kirliliği ve manipülasyonun da yayılmasına neden olmaktadır. Kapitalist sistem, bu kırılgan algı ortamını fırsata çevirerek bireyi, gerçek ihtiyaçlarıyla değil, sürekli değişen arzuları üzerinden tanımlar. Medya, reklamcılık ve popüler kültür, bireyin her an bir eksiklik duygusuyla yaşamasını sağlar. Algı yönetimi, bir ürünün yalnızca nesnel özellikleriyle değil, ona yüklenen sembolik anlamlarla birlikte satılmasını mümkün kılar. Kişi orada artık bir kimlik, bir statü, bir aidiyet satın alır. Tüketim, bu anlamda sadece ekonomik değil, algısal bir eylemdir. Algı yönetiminin siyasetteki en belirgin sonucu, vasatın idealleştirilmesidir. Siyaset, liyakatin değil, görünürlüğün ve algının yönetildiği bir sahneye dönüşür. Böylece birey, gerçek liderlik yerine, iyi kurgulanmış bir temsilin peşinden gider.  Algı yönetimi,  küresel ölçekte de işleyen bir egemenlik aracıdır. Günümüz dünyasında medya tekelleri, teknoloji şirketleri ve istihbarat odakları, ülkelerin kamuoylarını belirli çıkarlar doğrultusunda şekillendirebilir. Savaşlar, işgaller ya da ekonomik yaptırımlar; doğru kavramsal çerçeve içinde sunulduğunda, toplumların büyük çoğunluğu tarafından desteklenebilir hale gelir. Algı elbette önemlidir. İnsan, dünyayı algıları yoluyla tanır. Gördüğü, işittiği, okuduğu ya da kendisine anlatılanlarla bir anlam inşa eder. Algı, insan zihninin bir kolaylık arayışıdır. Çünkü gerçeklik çoğu zaman karmaşıktır, çelişkilerle doludur ve cesaret ister.  Çoğu kişi için algıya inanmak, düşünme yükünden kurtulmanın bir yoludur. Ancak bu durum bireyi edilgen kılar. Kendi aklıyla değil, başkalarının çizdiği çerçeve ile hareket eder. Gerçekliğe ulaşmak için çaba göstermeyen birey, zamanla bu duyguyu tümüyle kaybeder. Ne zaman neye inanması gerektiğini medya, çoğunluk ya da otorite belirler. Böylece birey olmaktan çıkar, yalnızca yönlendirilen bir kitle parçası haline gelir. Bu karanlık yapıdan çıkış mümkündür. Eleştirel düşünce,  sorgulama alışkanlığı bireyin özgürlüğünü koruyacak temel savunma hattıdır.  Gerçeklik, her zaman algı kadar hızlı ve güçlü yayılmaz. Ama uzun vadede gerçek, algının perdesini yırtabilir.  Gerçekliğin gölgesinde değil, onun ışığında yaşamak, her bireyin hem hakkı hem de sorumluluğudur. Birey olmanın özü, gerçeğe ulaşma cesaretinde yatar. Algının ötesine geçmek; sorular sormak, çelişkileri göze almak ve kendi aklıyla hüküm vermek demektir. Gerçeklik ile algı arasında sıkışan birey, bu sıkışmadan ancak eleştirel düşünce ile kurtulabilir. Çünkü düşünmeyen, sadece inanır. Ama düşünen, önce anlar, sonra karar verir.