Dünya değişiyor. Üstelik artık bu değişim, geçmiş yüzyıllardaki gibi yalnızca yavaş yavaş ilerleyen bir dönüşüm değil; hayatın her alanına aynı anda dokunan, hızlanan, karmaşıklaşan ve insanı sürekli yeniden konum almaya zorlayan büyük bir kırılmadır. Ekonomi, teknoloji, siyaset, kültür, eğitim, iletişim, üretim biçimleri, çalışma hayatı, aile yapısı, hatta insanın kendisini algılayış biçimi bile yeniden şekillenmektedir. Böyle bir çağda yalnızca eski alışkanlıklarla yaşamak mümkün değildir. Çünkü yeni dünya, eski cevaplarla yönetilemeyecek kadar farklıdır.   Ancak burada önemli bir karar aşaması var. Ya Yenidünyaya ayak uydurulacak, ya da ona yön verilecek. Ayak uydurmak, çoğu zaman değişimi geriden izlemek ve ona uyum sağlamaya çalışmak anlamına geliyor. Oysa yön vermek, değişimin mantığını kavramayı, fırsatları görmeyi, riskleri önceden sezmeyi ve kendi değerlerimizle yeni bir yol açmayı gerektirir. Bir toplum, bir kurum ya da bir birey yalnızca kendisini korumaya çalışıyorsa geride kalabilir; ama değişimi anlayıp dönüştürmeye cesaret ediyorsa geleceğin kurucularından biri olabilir.   Teknoloji konusunda sorunumuz onu sadece kullanmamızdır. Düşünmemiz gereken onu hangi amaçla kullandığımızdır. Bilgiyi sadece tüketmek değil, üretmektir. Küresel gelişmeleri sadece izlemek değil, onlardan yerel ve milli ölçekte doğru sonuçlar çıkarmaktır. Genç nüfusu yalnızca diploma sahibi yapmak değil, düşünebilen, sorgulayabilen, üretebilen ve iş birliği kurabilen insanlar haline getirmektir. İklim krizini yalnızca bir çevre sorunu gibi görmek değil, tarımdan göçe, ekonomiden sağlığa kadar her alanı etkileyen bir gelecek sorunu olarak ele almaktır. Kısacası yeni dünya, ezber değil, vizyon istemektedir.   Böyle bir dönemde toplumların kaderini belirleyecek olan şey, sahip oldukları doğal kaynaklar kadar; akıllarını, kurumlarını, eğitim sistemlerini ve ortak değerlerini ne kadar yenileyebildikleridir. Çünkü geleceği belirleyen yalnızca sermaye değildir; bilgi, ahlak, dayanışma, kurumsal kapasite ve hayal gücü de en az onun kadar önemlidir. Yenidünya düzeninde güçlü olmak, sadece ekonomik olarak büyümek değil; aynı zamanda adaletli, dirençli, yaratıcı ve insan merkezli bir toplum inşa edebilmek demektir.   Türkiye gibi genç potansiyeli, stratejik konumu, üretim kapasitesi ve kültürel birikimi olan ülkeler için bu dönem hem büyük riskler hem de büyük fırsatlar taşımaktadır. Eğer eski alışkanlıklarımızı kutsar, çağın dilini anlamaz, bilimi geri plana iter ve kurumsal aklı zayıflatırsak bu dönüşümün gerisinde kalırız. Ama eğitimi yeniler, üretimi bilgiyle buluşturur, demokrasiyi güçlendirir, toplumsal güveni artırır ve genç kuşakları geleceğin öznesi haline getirirsek yalnızca değişime uyum sağlamayız; onu etkileyen, hatta belirli ölçüde yönlendiren bir ülke haline gelebiliriz.   Bu nedenle önümüzdeki görev basittir ama kolay değildir: Korkmadan değişimi anlamak, dağılmadan yenilenmek, taklit etmeden öğrenmek ve kendi değerlerimizi çağın gerçekleriyle buluşturarak yeni bir yol kurmak temel amacımız olmalıdır. Gelecek, bekleyenlerin değil; hazırlananların, düşünenlerin, üretenlerin ve cesaret gösterenlerin olacaktır. Yenidünyaya ayak uydurmak bir zorunluluktur; fakat asıl hedef, ona insanlık adına daha adil, daha akıllı ve daha yaşanabilir bir yön verebilmektir.