5 Ocak Stadyumu yıkıldığında hiç kimse ses çıkarmadı. Yeni stadyum, yeni tribünler herkese cazip geldi. Yeni stadyumda maça gittiğimde artık ev sahibi değil, misafirdim. Stadyumun güvenlik görevlileri bana yardımcı olmak istediler. Oysa ben, üniversite sınavına hazırlanan bir öğrencinin çözdüğü soru kadar stadyumlarda maç izlemiş biriyim. Orası artık benim evim değil, Rönesans'ın stadıydı. İkincisi, şehrin göbeğinde kocaman bir boşluk ve sessizlik oluştu. Şehirin ortasında ruhsuz, heyecansız, şehirden kopuk bir boşluk yarattılar. Üçüncüsü, taraftarın şehir içinde olması demek, kulübün sorunlarını, başarılarını ve başarısızlıklarını şehirle beraber yaşaması demektir. Futbol adına yıllarca biriktirdiğimiz ne varsa, hepsiyle birlikte futbol da şehirden kovuldu. Adana'da yaşanan bu değişimin benzerleri başka şehirlerde de oldu. Atletico Madrid, Calderón'dan Metropolitano'ya taşındı, hiçbir şey kaybetmedi. Bayern Münih, Olimpiyat Stadı'ndan Allianz Arena'ya geçti, hiçbir şey kaybetmedi. Everton da tarihi Goodison Park'tan yaklaşık 3 kilometre ötedeki yeni stadına taşındı. Evet, statlarını taşıdılar ve orada da sorun olmadı. Ama Real Madrid, Barcelona ve Athletic Bilbao statlarını yerinde yenilemeyi tercih etti. Çünkü onlar, yılların anılarını biriktirdikleri, futbol kokan stadyumlarından başka bir yere gitmek istemediler. Fenerbahçe'yi de onlardan biri olarak görüyorum. Konu futbol olunca değişime karşıyım. Belki de değişimi kabullenmekte zorlananlardan biriyim. Ama bırakın da bazı şeyler değişmesin. Bazı şeyler olduğu gibi kalsın.