“Sporun birleştirici gücü” çok kullanılan bir cümledir. Ancak bu cümle ne kadar gerçekleri ifade eder, tartışılır. Artık spor denilince akla sadece futbol geliyor. Geçmişte de futbol en popüler spor dalıydı ama artık tek spor dalı haline geldi. Futbolun da geldiği nokta sporun artık insanları birleştiren değil, ayrıştıran bir faktör olmasına neden oluyor. Çocukluğumda ve ilk gençlik yıllarımda çok iyi hatırlarım belki de televizyon kanallarının çok az olmasından dolayı evde aile olarak buz pateni yarışmalarını, olimpiyatları, kışın kayak şampiyonalarını hatta Kırkpınar Yağlı Güreşlerini saatlerce merakla takip ederdik. Hatta değil futbol diğer spor dallarında takımlarımızın, sporcularımızın olmasını hayal ederdik. Artık futboldan başka bir şey izlemez ve konuşmaz olduk. Futbol konusunda da ne yaptığımızı bilmez haldeyiz. Yıllarca katılmayı istediğimiz Dünya Kupasını kendimize eziyet haline getirdiğimiz günlerin üzerinden çok da zaman geçmedi. Futbol da sektör olarak çok büyük paraların döndüğü, sıradan bir kent takımının bile normal iş adamı servetiyle döndüremeyeceği bir garip yarışma haline geldi. Böyle olunca kentlerin varlıklı insanları para kazandığı kentin takımlarına sahip çıkma özelliğini kaybetti ve parayı nereden nasıl bulduğu belli olmayan daha önce hiç tanınmamış kent dışından gelen kişiler kulüplere sahip oluyor, sonra da kapıya kilidi vurup geldikleri gibi gidiyor. Anadolu bunun örnekleri dolu… Bir de bahis denilen bir şey ortaya çıktı ki maç sonuçlarının güvenilirliğini iyice kuşkulu hale getirdi. Nerede sürpriz bir sonuç çıksa ya da futbolun doğasında olan hatayı hangi futbolcu yapsa, “İddia oynamış” deyip işin içinden çıkıyoruz. Bütün bu karanlık ve şaibeli ortam içinde milyonlarca euro havada uçuşuyor, asgari ücretle çalışan ve ay sonunu getiremeyen insanlar her yıl milyonlarca euro kazanan gençlerin oynadığı maçlar üzerden birbirine düşman kesiliyor. Dedim ya sporun ayrıştırıcı gücü diye. Tam da bunun için söyledim. Adana’dan örnek verecek olursak geçmişte ister Adanasporlu, isterse Adana Demirsporlu olsun her Adanalı her iki takımın maçına da giderdi. Şimdi ise her iki kulüp de ölüm döşeğinde olması karşın taraftarlar birinin gölgesine kurşun sıkıyor. Yani sporun birleştirici gücü filan kalmadı. Çünkü spor kalmadı. Endüstriyel futbolun insanları getirdiği nokta tam bir ayrışma olarak kendini gösteriyor. Diğer spor dalları ise ilgilisini mutlu etmeye çalışan kapalı devre faaliyetten öte geçemiyor. Geçen yüzyılın son dönemlerinde ve biraz da 21. Yüzyılın ilk on yılında kentlerin iş adamları ve zenginleri o kentin takımlarına sahip çıkabiliyorlardı. Adanaspor ve Adana Demirspor yönetimleri Adana’nın önde gelen isimlerinden birinin etrafında birleşen iş adamları tarafından yönetiliyor, kulüpler kendi yağında kavruluyordu. Takımları kah düşüyor kah üst lige çıkıyor ve varlığını devam ettiriyordu. Ama artık o günler geçti. Futbol o kadar pahalı bir uğraş haline geldi ki Türkiye’nin en büyük holdinginin mensubu olan Ali Koç bile bu ekonomiyi yönetmekte sıkıntı çekti. Psikolojik olarak yıpranmasından hiç bahsetmiyorum. Lafın kısası milyarlarca euro’nun konuşulduğu futbol dışındaki branşlar artık sağlıklı yaşam faaliyetine dönüşürken, futbol da ayrışmanın, kuşkunun, şaibenin olduğu bir sektöre dönüştü ve bizleri işin keyif tarafına bakamaz hale getirdiler.