Dün Markete girdim. Hangi reyona gitsem bir indirim etiketi karşılıyor beni. “İndirim..!” “Fırsat..!” “Son gün..!” “Kaçırma..!” Bir başka reyonda başka bir kampanya. Tüketmem için adeta üzerime geliyor fiyat etiketleri. Sonra bir kitabevine girdim. İçeride de kampanya beni karşıladı. “Şu kadar kitap alana şu kadar indirim ” Bir an durup düşündüm. Market reyonunu edebiyat kampanyasına değişmem.   Çünkü domatesin, peynirin, deterjanın kampanyası başka; kitabın, şiirin, romanın, öykünün değeri bambaşka. Kitap yalnızca satılan bir ürün değildir. Kitap, insanın zihnine bırakılan bir izdir. Bir çocuk kitabı eline aldığında belki dünyayı değiştirecek bir düşünceyle tanışır. Bir genç roman okuduğunda kendisini yeniden keşfeder. Bir insan şiir okuduğunda yıllardır söyleyemediği bir cümleyi bulur. Bunun etiketi olur mu..? Elbette kitapçıların ayakta kalması, insanların daha çok kitap alması için kampanyalar yapılabilir. Buna kimsenin itirazı olmaz. Ama mesele başka..! Biz kitabı da yalnızca “Ucuzladı” diye mi hatırlayacağız..? Edebiyatın değeri yüzde 20, yüzde 30 indirimle ölçülmez. Bir kitabın gerçek indirimi, onun insanın hayatında açtığı yeni penceredir. Markette raflar boşalır, yerine yeni ürün gelir. Ama insanın zihnine giren iyi bir kitap, kolay kolay raftan kaldırılmaz. Belki de bugün en büyük kampanyayı kitaba değil, okuma alışkanlığına yapmak gerekiyor. Çocuklara kitap ulaştıralım. Gençleri kütüphanelere götürelim. Mahallelerde okuma günleri düzenleyelim. Kitabı sadece kampanya dönemlerinde değil, hayatımızın her döneminde hatırlayalım. Çünkü marketten aldığımız ürünün son kullanma tarihi olabilir. Kitabın ise son kullanma tarihi yoktur. Bir kitap bazen bir ömür bekler. Zamanı geldiğinde yeniden konuşmaya başlar. Ben olsam;  “Market reyonunu edebiyat kampanyasına değişmem ” arkadaş.