GÜL YILMAZ       Emeklilerimiz; yıllarca çalışan,emek sarf eden,bu ülkenin yapı taşlarından bir tanesi olan emeklilerimiz. Yeri geldi çocuğunun doğumunda eşinin yanında olamadılar,yeri geldi sevdiklerinin cenazesine katılamadılar,yeri geldi sevdiklerinin mutluluğunu paylaşamadılar. Neden mi? Çünkü çalışıyorlardı, çünkü üretiyorlardı, çünkü bu ülkenin muasır medeniyetler seviyesine ulaşması için gereken gayretle meşgullerdi. Bunun bir bedeli olması gerekir değil mi? Mesela başını koyabileceği bir evi olmalı, çünkü yıllarca çalışarak o sıcacık evden uzak kaldı. Bir arabası olmalı, çünkü artık sevdiklerinin üzüntüsünde ve sevincinde yanında olamadı. Tatile gidebilmeli; sadece yurtiçi değil,yurt dışına da gidebilmeli. Çünkü çalışarak geçirdiği gençliğini gezerek geçiren zamanla ödüllendirmeli. Acı acı gülümsediğinizi görür gibiyim. İroni yapmıyorum, olması gerekenleri söylüyorum. Emeklilerimizin bunları yapabilmesi için yoksulluk sınırı üstünde maaş almaları gerekmektedir. Gelin ülkemizde emeklilerin maaşlarını açlık ve yoksulluk sınırı verileriyle kıyaslamasını yapalım. En düşük emekli aylığı 23.552 TL seviyesinde bulunurken, açlık sınırının 38.024 TL'ye yükselmesiyle milyonlarca emekli açlık sınırının altında bir gelirle yaşam mücadelesi vermektedir. Yoksulluk sınırı ise 123.856.86 TL. Ülkemizde yoksulluk sınırını geçen ya da ulaşabilen emekli sayımız ne kadar acaba? Haliyle emeklide maddi manevi hakkını aramak isteyecek. Çünkü alın terinin karşılığını maalesef alamıyor. Ülkemizin başındaki saygıdeğer yetkililerimiz ülke bütçesinin uygun olmadığını,herkesin fedakarlık yapıp bu zor dönemi atlatmasında destek olmasını istemektedir. Gerekiyorsa tabiivki yapılacak, yapılmalı. Ama itibardan da tasarruf edilmez, değil mi? Emeklilerimizin itibarı yok demek ki, çünkü fedakarlığı hep emeklilerimiz yapıyor. Tıpkı çalışırken yaptıkları gibi... Emekli hakkını ararken ve bulamazken birden fon krizi düşüyor gündeme. Fon krizi; 455 binden fazla yatırımcıyı, 1 trilyon TL’yi aşan fon büyüklüğünü ve tüm Borsa İstanbul ekosistemini sarsması nedeniyle sadece finansal değil, aynı zamanda siyasi ve kurumsal bir dönüm noktası olarak görülmektedir. Küçük ve orta ölçekli yatırımcıların güvenle yaklaşabileceği düşünülen yatırım fonlarının temerrüde düşmesi, genel olarak sermaye piyasalarına ve tasarruf araçlarına olan güveni derinden sarstı. Ama ne tesadüftür ki, SPK'nın müdahalesinden hemen önce bazı kişiler yatırdıkları parayı misliyle kâr ederek geri çektiler. Herkesin bildiğini burada da yazayım. Bu kişilerden birisi Aile ve Sosyal politikalar Bakanıydı. Yani bize en çok yol göstermesi ve örnek olması gereken kişiler... Evet yakın zamanda tutuklandı. Bu olması gereken bir gelişmeydi. Üstelik 3 Kasım itibariyle fon soruşturmasında 433 şüphelinin bulunduğu,112 kişinin tutuklandığı açıklandı. Yani ülkemizde ki kötü giden süreci bu sefer sadece dış güçler yada muhalefet olmadığı anlaşıldı. Sayın Cumhurbaşkanımız ve İçişleri Bakanımız fon krizinde sonuna kadar gidileceğini ve ucunun kime dokunacağının hiç önemli olmadığını söyledi. Bu çok güzel bir gelişme. Olması gereken de bu değil mi? Ama ne tesadüftür ki emekliler için bütçede para yok deniliyordu. Emeklilerin ihtiyaçlarına kulak tıkanıyordu. Ama şimdi bütçede emekliler için seyyanen zamdan bahsediliyor, maaşların iyileştirilmesinden bahsediliyor. Kısacası emekliler hatırlandı. Ne güzel değil mi? Ekonomide bazı gelişmeler vardır ki kimin kazandığı,kimin kaybettiği ancak faturası ortaya çıktığında anlaşılır. Birde öyle krizler vardır ki adı fondur, tartışması finans dünyasında döner ama sonuçları dönüp dolaşıp dar gelirlinin,emeklinin sofrasına dayanır. Ama sanki bu sefer biraz farklı oldu. Fon krizinden sonra birdenbire emekliler hatırlandı. Ama gündem değiştirmek ama gerçek gündeme dönülmesi gerektiğini hatırlamak. Bunun yorumunu siz okuyucularıma bırakmak istiyorum. Emekli yıllardır geçim sıkıntısı çekiyor, alım gücü eriyor, maaşı ay sonunu getirmiyor. Ancak emeklinin sesi uzun süre duyulmazken, fon kriziyle birlikte emekli birdenbire gündemin önemli başlıklarından biri hâline geliyor. Burada sorgulamamız gereken şey şu: Emekli gerçekten hatırlandığı için mi gündeme geldi, yoksa yaşanan kriz emekliyi hatırlamayı mı zorunlu kıldı? Emekli konuştu, anlattı, sesini duyurmaya çalıştı. Meydanlarda hakkını aradı, geçinemediğini söyledi. Ama nedense emeklinin feryadı çoğu zaman duyulmadı. Ta ki fon krizi patlak verene kadar! Peki, insan sormadan edemiyor: Emekli yıllardır geçim sıkıntısı yaşarken neden böylesine kapsamlı bir hatırlanma için bu kadar bekledi? Fon krizinin ardından emeklinin yeniden gündeme gelmesi elbette sevindirici. Ancak emeklinin kaderi ekonomik krizlerin gölgesinde şekillenmemeli. Çünkü emeklilik bir lütuf değil, yıllarca verilen emeğin karşılığıdır. Yani demem o ki azizim… Fonun krizi emekliye umut olacaksa, ne âlâ! Ama emeklinin umudu yine bir başka gündemin gölgesinde kalmasın. Çünkü bu ülkede emekli, yıllarca çalışırken ülkeye lazım oldu; şimdi de emekliliğinde insanca yaşamak istiyor. Fon krizi vesile oldu, emekli yeniden hatırlandı. Madem öyle, bu krizden bari emeklinin yüzü gülsün. Ama öyle birkaç güzel cümleyle değil; maaşına, sofrasına, hayatına dokunan gerçek bir iyileştirmeyle… Çünkü emekli artık hatırlanmak değil, insanca yaşamak istiyor! Yani fonun şerri emeklinin hayrına mı oldu,bunu ilerleyen zamanlarda göreceğiz.