Bazı müzeler vardır; geçmişi vitrinlere koyar, ziyaretçi gelir, bakar ve gider. Bazı müzeler ise geçmişi yaşatır. Adana Sinema Müzesi işte tam da böyle bir yer. Adana’nın sanat ve kültür hafızasını bir çatı altında buluşturan bu güzel mekânın ünü artık yalnızca Adana’nın sınırları içinde değil. Sinemadan edebiyata, tiyatrodan fotoğrafa kadar uzanan zengin geçmişiyle Adana Sinema Müzesi, şehrin kültür yolculuğuna ışık tutuyor. Ama benim için bu müzenin en anlamlı taraflarından biri, Adana’nın edebiyatına damga vurmuş iki büyük ustayı; Orhan Kemal ile Abidin Dino’yu aynı çatı altında yeniden buluşturması. İnsan onların balmumu heykellerinin karşısına geçince tuhaf bir duyguya kapılıyor. Orhan Kemal sanki birazdan söze başlayacak. Abidin Dino ise o kendine özgü sanat dünyasından çıkıp, “Adana’yı anlatmaya devam edin” diyecekmiş gibi. Balmumundan yapılmış olabilirler ama bıraktıkları eserler hâlâ canlı. Çünkü gerçek sanatçı, hayattan ayrıldıktan sonra da konuşmaya devam edendir. Orhan Kemal’in satırlarında Çukurova’nın insanı, alın teri, yoksulluğu, umudu ve yaşam mücadelesi vardır. Abidin Dino’nun sanatında ise insanın iç dünyasına, emeğine ve yaşadığı coğrafyaya dokunan bambaşka bir dil. İki usta farklı sanat dallarında yürümüş olsalar da aynı toprağın hikâyesine dokundular. Adana’nın hikâyesine. İşte bu nedenle Adana Sinema Müzesi sadece sinemaseverlerin değil, edebiyatçıların, şairlerin, öğrencilerin, araştırmacıların ve edebiyat sevdalılarının da uğraması gereken bir kültür durağıdır. Çünkü bir şehrin hafızasını korumak, yalnızca eski fotoğrafları saklamak değildir. O şehrin kelimelerini de korumaktır. Hatıralarını, yazarlarını, şairlerini, sanatçılarını ve onların bıraktığı izleri gelecek kuşaklara taşımaktır. Adana bunu fazlasıyla hak ediyor. Bu şehir Orhan Kemal’i yetiştirdi. Abidin Dino’yu bağrından çıkardı. Yaşar Kemal’in Çukurova’sına tanıklık etti. Nice şairin, yazarın, ressamın ve sanat insanının yoluna ışık tuttu. Şimdi bize düşen ise onların bıraktığı kültür mirasına sahip çıkmak. Ben bugün Adana Sinema Müzesi’ne baktığımda yalnızca geçmişi görmüyorum. Adana’nın geleceğini de görüyorum. Müze, kapısından giren genç bir edebiyat sevdalısına belki bir kitap okutacak. Bir öğrencinin merakını uyandıracak. Bir şairin yeni bir dize yazmasına vesile olacak. Bir yazarın Adana üzerine yeni bir hikâye kurmasını sağlayacak. Belki de yıllar sonra bugün müzeyi gezen çocuklardan biri, kendi eserini aynı müzenin vitrininde görecek. İşte kültür böyle çoğalır. Bir kitaptan bir insana, bir insandan başka bir insana. Nesilden nesile. Adana Sinema Müzesi’nin ünü sınırları aşmış olabilir. Ama asıl mesele, bizim onun değerini fark edip sahiplenmemiz. Adanalı edebiyatçılar. Şairler. Yazarlar. Edebiyat öğrencileri. Kelimelere gönül vermiş herkes. Orhan Kemal’in yanında bir kez durun. Abidin Dino’nun karşısında biraz sessiz kalın. Vitrinlere, kitaplara, fotoğraflara bakın. Sonra içinizden geçen ilk cümleyi bir kâğıda yazın. Çünkü bazı müzeler yalnızca geçmişi göstermez; insana yeni bir cümle kurdurur. Adana Sinema Müzesi de işte böyle bir yer. Kapısı sinemaya açılıyor, yolu edebiyata çıkıyor. O kapının ardında, Adana’nın sanat ve edebiyat hafızası sizleri bekliyor.